Ik ben opgegroeid als domineesdochter. Gemeenschap, overtuiging en moraal waren geen abstracte begrippen, maar dagelijkse realiteit. Het leerde me vroeg kijken naar structuren: naar wie ruimte krijgt om te spreken, wie stilvalt, wie erkenning krijgt en wie over het hoofd wordt gezien. Maar ook wie zekerheid en houvast heeft en wie balanceert op de rand van het bestaan. Ik ontwikkelde een kritische houding ten opzichte van autoriteit en een scherp gevoel voor rechtvaardigheid. Die gevoeligheid is geen losse eigenschap; ze vormt de basis van mijn werk.

​

Mijn beelden ontstaan in eerste instantie niet met een camera, maar met een ontmoeting. Ik praat, luister en observeer. Vaak fotografeer ik pas na één of twee gesprekken. Ik wil begrijpen wie iemand is, wat er tussen de regels wordt gezegd en wat een plek vertelt over de mensen die er leven. Pas wanneer er vertrouwen ontstaat, kan ik fotograferen. Dat vertrouwen ervaar ik niet alleen als voorwaarde, maar als verantwoordelijkheid.

​

Ik werk langdurig binnen gemeenschappen die zich vaak buiten het dominante beeld bevinden. In kantines, woonkamers en op straat zoek ik naar sporen van macht en kwetsbaarheid: in een lichaamshouding, een ritueel, een object op tafel. In mijn werk onderzoek ik hoe mensen bewegen tussen traditie en verandering, tussen uitsluiting en solidariteit. Niet om te oordelen, maar om de gelaagdheid zichtbaar te maken die in publieke beeldvorming vaak ontbreekt.