You need to upgrade your Flash Player!

Series

Home Sweet Home

Home Sweet Home
Een beeldverhaal over de liefde voor de postduif.

Al meer dan twee eeuwen worden er in ons land wedstrijden met postduiven georganiseerd. In de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw was de duivensport uitgegroeid tot de grootste volkssport. Na die glorietijd ging het alleen maar bergafwaarts. Het aantal liefhebbers dat jaarlijks van maart tot oktober zijn postduiven loslaat in Charleville, Sezanne of Argenton of nog verder over de grens in Marseille , Orleans en Barcelona neemt zienderogen af. Hoe lang duurt het nog voor het oude vertrouwde beeld van duivenkotten op achterplaatsen geheel verdwenen is?

In een inmiddels verpauperde buurt in Hoensbroek (Limburg), waar de laatste generaties mijnwerkers gevestigd waren, bevindt zich het kleine duivenparadijs van Mattie en zijn gezin. Het contrast tussen het donkere en zware werken in de mijn en de duivensport was juist in deze streek heel groot. En net zoals voor de mijnwerkers vroeger, geven de duiven Mattie nu zijn leven, naast (ont)spanning en hoop, zin.
Mattie van Bijnen begon in de jaren 80 als automonteur en werd door ziekte langdurig werkeloos. Door een conflict met de woningbouwvereniging over een betere en gezondere woning, worden de nieuwe heup- en knieprotheses uitgesteld en zijn ze een van de laatste bewoners in de straat die wachten op een nieuw huisje voor henzelf en de duiven. In de woonkamer worden eigen kruidenmengsels gebrouwen om de duiven nog beter te laten presenteren en vertoont teletekst de laatste uitslagen van de wedstrijden. Mattie’s huis en zijn volgebouwde tuintje, alles is gericht op het duivenmelken. Zijn vrouw Ineke verschoont de hokken en zoon Jeroen speelt bij de duivensportvereniging voor de jeugd in Zuid Limburg mee met een aantal duiven.

De oude volkssport zoals Mattie die beoefent, is inmiddels aan het uitsterven en is een kleine topsport aan het worden. Een heel beperkte groep professionals verdient groot geld met het kweken en verhandelen van sportduiven. Een nieuwe generatie duivenliefhebbers, gefortuneerde chinezen, heeft zich aangemeld voor de Nederlandse postduif. Op online veilingen worden de postduiven verkocht voor astronomische bedragen tot 250.000 euro voor één duif. De Nederlandse postduif is een exportproduct geworden.

Home Sweet Home is an ongoing project.
Voor mijn beeldverhaal ben ik begonnen met het verhaal van de amateur-duivenmelker Mattie en zijn gezin in Limburg. Wat begon als een documentaire fotoserie is uitgegroeid tot een lange termijn project waarin ook tekst en historische beelden een plek kunnen krijgen. Voor het tweede gedeelte (2014) volg ik de Nederlandse postduif op zijn tocht naar China. Home Sweet Home is een sociaal document over de verwachtingen en dromen die de duif kan bieden. Is de duif een gevleugelde vriend gebleven of een statussymbool geworden?






Noord West Thuis Best?

‘Noord West Thuis Best?’’

Noord West Thuis Best? is een community-art project in samenwerking met Kunst in de Wijk (Nijmegen). Deze serie foto’s heb ik gemaakt van de bewoners van Nijmegen Noord. Met de vraag: Wat is Thuis Best in Noord? ben ik op pad gegaan. Ik heb oude Lentenaren, ouders met jonge kinderen, ondernemers, forenzen, oude rotten en moedige pioniers ontmoet. Iedereen met zijn eigen verhaal en eigen redenen om hier te wonen. Verhalen over werk, vrije tijd, nieuwbouwwoningen, maar ook over de liefde, geboorte en de dood. Wat was, is en wordt: samen vertellen deze foto’s het verhaal van de bewoners van de Waalsprong.

Meer informatie is te vinden op www.nwtb.kunstindewijk.nu


Het Beloofde Land Roden

Het Beloofde Land

Het Beloofde Land is een samenwerkingsproject van Eefje Blankevoort, Sara Kolster en Suzanne Valkenburg.

Met het begin van de lente is ook het hoogseizoen voor de recreatieparken aangebroken. Massaal boeken Nederlandse gezinnen een lang weekend of midweek in een van de groene ontspanningsoorden.
De recreatiewoningen wisselen regelmatig van bewoners; huisje Kieviet, Koekoek en Duinzicht krijgen wekelijks nieuwe gasten. De meeste van hen blijven een paar dagen, maar sommige gasten blijven er weken, maanden of zelfs jaren. 'Relaxation' in een omheinde, natuurlijke omgeving, alles binnen handbereik - zoals thuis - en toch buitenshuis in de 'vrije' natuur.
Een tijdelijke ontsnapping aan het jachtige leven, dat was het ideaal van het vakantiepark. Maar diezelfde parken worden steeds vaker bewoond door mensen die zich niet zullen herkennen in de oorspronkelijke beschrijving van 'de recreant'. Het vakantiehuisje biedt hen een permanent of tijdelijk 'thuis', variërend van een week tot een jaar of zelfs tot de dood. Of het nu om een Afrikaanse atleet, een Poolse arbeider, een gescheiden man, asielzoeker of pensionado gaat, in de rustieke omgeving vieren deze nieuwe bewoners geen vakantie maar leiden zij hier hun dagelijks leven.


Roden; vakantiepark met een rugzakje

‘Middenin de bosrijke omgeving van Roden is het genieten op deze ANWB sterren camping, vlakbij onze vermaarde grill- en partyboerderij. Gelegen naast het moderne gemeentelijke zwembad, sportaccommodaties, tennisbaan, manege en zeer uitgebreid fiets - en wandelpadennet.’

De website van de Grill- en Partijenboerderij & camping belooft niets teveel. De weg naar ’t Beukenhof leidt langs idyllische veen- en weidelandschappen en schilderachtige dorpen. Ontrokken aan het zicht van automobilisten ligt de 'fraai gerestaureerde boerderij' verscholen in het Hullenbos. Aangrenzend ligt de sterrencamping.

Maar die classificatie lijkt uit ver vervlogen tijden te stammen. Naast de entree staat een vervallen stacaravan overdwars gekanteld op een omgeploegd grasveldje. De speelplaats ligt er verlaten bij, van een manege en zwembad is geen sprake.

‘Zoeken jullie iemand?’ Een vrouw van tegen de zestig staat op het pad voor haar stacaravan. Ze kijkt wantrouwend. In de caravan aan de overkant van de onverharde weg gaat een gordijntje opzij en weer dicht. Een bezoek aan camping ’t Beukenhof blijft niet lang onopgemerkt, iedereen kent elkaar hier. En iedereen is op zijn hoede voor vreemd bezoek, zeker sinds de bewoners met ontruiming bedreigd worden.

Hoewel de prijslijsten van de camping nog op de site vermeld staan, komen er al tijden geen recreanten meer op ’t Beukenhof. De laatste seizoensgast vertrok afgelopen jaar, alleen de vaste bewoners vertikken het hun caravans te verslepen. Ze verzetten fel zich tegen het besluit van eigenaar Otto Cats om de camping aan de gemeente te verkopen.

Mevrouw Jelly Frieling is een van hen. Ze spreekt met heldere stem en onmiskenbaar Drents accent. Jelly is geboren en getogen in Roden, het dorpje om de hoek. Sinds acht jaar woont ze met haar man en twee dochters op ’t Beukenhof. Vanuit de kleine keuken heeft Jelly uitzicht op de caravan van haar oudste dochter. ‘Vorig jaar is ze gescheiden, nu woont ze hier met haar zoontje van dertien.’ Ze wijst naar de aangrenzende stacaravan. ‘En daar woont Cor, ook een alleenstaande man. Hij werkt als vrachtwagenchauffeur en is er niet zo vaak. Maar als hij thuis is, heeft hij hier een sociaal leven.
Als hij in een gewone wijk zou wonen zou dat nooit zo zijn,’ vertelt Jelly. Een hechte gemeenschap, zo omschrijft ze de ongeveer zestig vaste bewoners van
’t Beukenhof. ‘Mensen komen hier niet alleen omdat het een mooie plek is, het heeft ook met financiën te maken. Met eenzaamheid ook. Iedereen heeft hier een rugzakje. Maar we zorgen hier goed voor elkaar.’

Die gemeenschap dreigt uit elkaar te vallen. Eigenaar Cats heeft bij de verkoop van zijn land aan de gemeente de verplichting op zich genomen de camping leeg op te leveren. De vaste bewoners moeten voor april 2009 vertrokken zijn. ‘We hebben het recht om hier te wonen,’ zegt Jelly. ‘Jarenlang heeft meneer Cats de bewoners uitgezogen, hoge huur gevangen zonder ook maar iets aan het onderhoud van de huurcaravans te doen. Nu het hem uitkomt kunnen wij ophoepelen. We kunnen nergens heen. De meeste mensen zijn werkeloos of arbeidsongeschikt, we leven van een minimale uitkering. Daarvan kun je nooit een normaal huis huren.’

De gemoederen zijn de laatste jaren hoog opgelopen. De bewoners beschuldigen eigenaar Cats van het sturen van spookrekeningen en brandstichting, hij voelt zich bedreigd en mijdt elk direct contact. Na een schietpartij in de zomer van 2008 liet Cats de woonwagens van de betrokkenen wegslepen. De directe reden van de schietpartij doet er volgens Jelly niet toe, de onzekere toekomst is de achterliggende oorzaak. ‘De situatie is momenteel heel gespannen. Er zijn hier veel problemen met drugs en alcohol en dat wordt nu steeds erger. Mensen kunnen dit niet veel langer volhouden.' Als een grote Amerikaanse slee de weg indraait staakt Jelly haar verhaal. Haar dochter Thea is terug van boodschappen doen. Jelly pakt direct de telefoon en sommeert haar langs te komen. Even later staat de kordate, breedgeschouderde vrouw op de stoep.
‘De Beukennootjes, zo noemen we onszelf,’ zegt ze lachend. Buiten is het zachtjes gaan regenen.
De onverharde weg tussen de dicht opeengepakte caravans verandert in een glibberig modderpad.

Rondlopend over het terrein vertelt Thea over haar buren. En over het rugzakje vol problemen die elk van hen met zich mee heeft gebracht: de gescheiden man die zijn kinderen eens in de maand in een aftandse caravan kan ontvangen, de psychotische jongen, de jonge meisjes uit het dorp die hier in ruil voor pillen seks aanbieden, de schizofrene vrouw die haar huisje met heggen aan het zicht heeft onttrokken.

‘We zijn heel hecht, houden elkaar in de gaten en zorgen voor elkaars veiligheid. De man van de gemeente zei: dat doe ik ook, een kopje koffie bij de buren. Maar dat is Pinocciopraat. Wij komen echt voor elkaar op, daarom willen we ook bij elkaar blijven wonen.’

Samen met haar moeder werpt Thea zich op als plaatselijke hulpverlener. Elke vrijdag organiseren ze een bijeenkomst met maatschappelijk werkers. Ze helpen bewoners met financiële problemen, lossen onderling burenruzies op en proberen samen de harddrugsverslaafden naar de afkickkliniek te krijgen. Het liefst zouden Thea en Jelly van ’t Beukenhof een noodopvang maken, maar hun voorstel werd door de gemeente afgewezen.

We lopen langs lege staplaatsen. Alleen het verschoten gras verraadt dat er tot voor kort een caravan stond.
‘Er zijn al heel wat mensen weggegaan. Ze zijn bang voor Cats en voor de gemeente. De bewoners zijn moe van de strijd.’ Een paar weken geleden heeft de eerste bewoner van het Beukenhof intrek genomen in een huurhuis in een woonwijk van Roden. De buren begonnen een handtekeningenactie tegen de komst van de ‘asociaal’. Thea vreest dat hen hetzelfde zal overkomen. ‘Als we in het dorp komen heeft iedereen een groot vraagteken boven het hoofd. We hebben toch een stigma. Mij maakt het niet uit, maar mijn zoontje wordt op school aangekeken. “Dat is er een van de Beukenhof”, zeggen ze dan, dat is wel vervelend.’

Tekst: Eefje Blankevoort


Het Beloofde Land Duinrell

Het Beloofde Land

Het Beloofde Land is een samenwerkingsproject van Eefje Blankevoort, Sara Kolster en Suzanne Valkenburg.

Midden in de natuur, tussen sportvelden en stadsranden, verrijst een nieuwe soort stedelijke omgeving. Een plek die oorspronkelijk bedoeld was voor vrije tijd en ontspanning dijt uit tot een flexibele woningvoorraad die een bont gezelschap van onderdak voorziet. Of het nu een Afrikaanse atleet, Poolse arbeider, vreemdeling of gescheiden man is, ze vinden er allen een tijdelijk thuis.

Ooit was dit een vakantiepark. Een plek waar de verzuilde werknemer zich oplaadde voor de werkweek die kwam. Nu heeft de toerist plaatsgemaakt voor een nieuw type bewoner: één die geen vakantie viert, maar juist zijn alledaags bestaan leidt.

Een portret van vijf toekomstige steden en haar bewoners.


Duinrell; daar kikker je van op!

Rick de Kikker staat eenzaam op het terras van La Place. De stoelen staan op de tafels, de deuren zijn op slot. Duinrells gifgroene mascotte kijkt breed lachend uit over een veldje waar splinternieuwe stacaravans tevergeefs wachten op recreanten. Het is nog vroeg in het seizoen, op een enkel gezin daargelaten is het park leeg.

Een vrouw met Aziatische gelaatstrekken wandelt langs met aan elke hand een klein kind. Bij het richtingbordje Duingalows slaat ze af, de Toekanstraat in. Vanuit de verte klinkt opgewonden gepraat in een vreemde taal. De identieke witte stacaravans staan hier dicht op elkaar. De verf is afgebladderd, de geruite gordijnen zijn verschoten. Op de terrassen hangen kleurrijke gewaden te drogen, een donker jongentje speelt met het Hartman tuinmeubilair.

‘Mijn zoons zijn vermoord, mijn huis is verwoest, mijn man is dood. Ik heb alleen Leilah nog. Mijn leven is kapot, maar voor haar ben ik hier gekomen.’ Het is een vrolijke boel rondom huisje 120 aan de Flamingostraat in de Vogelwijk, Duinrell. Gesluierde vrouwen wandelen met bolderkarren vol speelgoed en voedselpakketten langs, een Bosnisch echtpaar duwt hun dochtertje voort op een skelter, een groepje jonge Somalische mannen staat druk met elkaar te praten.

Binnen is de stemming bedrukt. Nouriyeh vecht tegen haar tranen terwijl ze de thee serveert. Ze zet een schaaltje met zakjes hagelslag en gestampte muisjes op tafel en verontschuldigt zich dat ze niet meer aan te bieden heeft. De woonkamer is kaal en zielloos. Aan de wand hangen dezelfde ongeïnspireerde schilderijen die ook de caravans van de buren sieren. De geruite gordijnen zijn dichtgetrokken, op het formica koffietafeltje liggen zware slaapmiddelen.

Een paar maanden geleden vertrok Nouriyeh met haar echtgenoot en dochter uit Kandahar, Afghanistan nadat haar twee zoons -een tweeling- door de Taliban werden vermoord. Hoe lang de reis precies heeft geduurd weet Nouriyeh niet, ze denkt dat de mensensmokkelaar haar gedrogeerd heeft. Haar echtgenoot werd onderweg ziek en overleefde de reis niet. Zijn lichaam heeft ze achter moeten laten in de buurt van de grens met Pakistan. ‘We hebben alles wat we bezaten verkocht om de smokkelaar te betalen.
Ik wist niet dat we naar Nederland gingen, Europa, dat was het doel. Maar Nederland is een goed land, Nederlanders zijn goede mensen, dat weet ik nu. Ik ben blij dat we hier terecht zijn gekomen.’

Twee maanden geleden werden Nouriyeh en Leilah afgeleverd bij het aanmeldcentrum in Ter Apel. Na hun intakegesprek met de IND zijn ze naar Duinrell gebracht, in afwachting van het ‘nader verhoor’. Tijdens dit uitvoerige gesprek zal Nouriyeh aan een IND-medewerker moeten vertellen waarom ze is gevlucht. De IND besluit op basis van die informatie of Nouriyeh de asielprocedure in mag, of uitgewezen wordt. Wanneer dit cruciale gesprek plaatsvindt weet Nouriyeh niet. ‘Ik kan alleen maar hopen dat we snel ons nieuwe leven hier kunnen gaan opbouwen.’ Ze knikt naar Leilah, haar dochter van zeven, die door een boekje van Dikkie Dik bladert. ‘Ze wil zo graag naar school, ze probeert nu al Nederlands te leren.’

De huisvesting op Duinrell is bedoeld voor ‘potentiële asielzoekers, vreemdelingen die zich hebben aangemeld voor een asielprocedure en tijdelijk opgevangen moeten worden. De inzet van Duinrells Duingalows is volgens het COA (Centraal Orgaan Asielopvang) hard nodig omdat ‘op diverse plaatsen opvanglocaties sluiten als gevolg van aflopende en niet te verlengen overeenkomsten met gemeenten en door een stijging van de asielinstroom.’ In 2008 meldden zich in Nederland 13.400 asielzoekers, bijna twee keer zoveel als het jaar ervoor. De stijging van 80 procent ten opzichte van 2007 wordt door sommigen gewijd aan de aanzuigende werking van het generaal pardon. Die regeling verschafte 27.500 asielzoekers een verblijfsvergunning. Al eerder bracht het COA vreemdelingen onder in Duinrell en andere bungalowparken. De vakantiewoningen, die in het laagseizoen vaak maanden leeg staan, zijn eenvoudig maar van alle gemakken voorzien. De rustieke omgeving van het vakantiepark blijkt nog een bijkomend voordeel te hebben: getraumatiseerde vluchtelingen kunnen hier even op adem komen, voordat ze de (vaak langdurige) asielprocedure in gaan, of weer op het vliegtuig terug naar huis worden gezet. Last van de tijdelijke ‘recreanten’ hoeven bezoekers of omwonenden van Duinrell niet te ondervinden; de bewoners mogen geen gebruik maken van de overige faciliteiten op Duinrell -het pretpark en Tikibad- of een beroep doen op gemeentelijke voorzieningen.

Buiten schijnt een voorzichtig zonnetje, de vogels kwetteren onwennig in de eerste warme lentelucht. Bungalowgenoten Diyakoo en Yasser zitten voor het eerst op het terras. Ze komen beiden uit Iran; Diyakoo uit Iraans Koerdistan, Yasser uit de provincie Khuzestan waar met name etnische Arabieren wonen. Ze zeggen lid te zijn van verboden, separatistische organisaties en zijn gevlucht uit angst voor vervolging om hun politieke activiteiten. ‘Het is hier prima, we zijn veilig, krijgen te eten en te drinken, hebben een dak boven ons hoofd. Maar het is zo saai,’ zegt Diyakoo. ‘Ik wil verder met mijn leven, schrijven over de misstanden in mijn land, hier als journalist werken. Maar sinds ik uit Iran ben vertrokken doe ik niets anders dan wachten.’

Veel contact met hun buurtbewoners hebben de jongens niet. ‘Er wonen hier rond de vijfhonderd mensen, allemaal uit verschillende landen. We spreken elkaars taal niet, kennen elkaars gewoontes niet. En iedereen heeft zijn eigen problemen. Dan laat je elkaar liever met rust.’

Een groep Somalische jongens gehuld in dikke jassen komt voetballend langs. Ze houden een wedstrijdje op een veldje in de buurt, vertelt de boomlange Ibrahim. Net als zijn huisgenoten Khalid, Abdullah, Rashid en Said komt Ibrahim uit Mogadishu, de hoofdstad van het door burgeroorlog geteisterde Somalië. Somaliërs zijn verreweg de grootste groep vluchtelingen op het vakantiepark. De jongens zijn allemaal begin twintig en zijn alleen naar Nederland gekomen. Als oudste zoons van hun families is de hoop op een beter leven op hen gevestigd. ‘Als jongeman in Somalië heb je nu de keus: bij een militie gaan en moordend sterven, of onschuldig als burger dood gaan,’ vertelt Ibrahim. ‘Hier kan ik werken om mijn familie te steunen. En als het niet beter wordt in Mogadishu, haal ik ze hierheen.’

De voetbal over trappend wandelen de jongens over het vakantiepark, langs de zorgvuldig gecoiffeerde heggen en gifgroene Rick de Kikker vuilnisbakken. Vanuit het pretpark klinkt vrolijk gegil. Een Nederlands gezin pakt de volgeladen achterbak van hun gezinswagen uit. Verbaasd kijken ze de langs sjokkende jongens na.

Tekst: Eefje Blankevoort




Het Beloofde Land Zundert



Het Beloofde Land

Het Beloofde Land is een samenwerkingsproject van Eefje Blankevoort, Sara Kolster en Suzanne Valkenburg.

Midden in de natuur, tussen sportvelden en stadsranden, verrijst een nieuwe soort stedelijke omgeving. Een plek die oorspronkelijk bedoeld was voor vrije tijd en ontspanning dijt uit tot een flexibele woningvoorraad die een bont gezelschap van onderdak voorziet. Of het nu een Afrikaanse atleet, Poolse arbeider, vreemdeling of gescheiden man is, ze vinden er allen een tijdelijk thuis.

Ooit was dit een vakantiepark. Een plek waar de verzuilde werknemer zich oplaadde voor de werkweek die kwam. Nu heeft de toerist plaatsgemaakt voor een nieuw type bewoner: één die geen vakantie viert, maar juist zijn alledaags bestaan leidt.

Een portret van vijf toekomstige steden en haar bewoners.


Zundert; Polen en pensionados

‘Een oase van rust en natuur voor de gezegende, die dit thuis kan noemen.’ Tegen de grens met België ligt Parc Patersven verscholen tussen uitgestrekte landbouwgronden. Over de toegangsweg rijden knalgele autootjes van uitzendbureau Exotic Green in en uit.

Aan de smalle wegen van het recreatiepark staan geen uniforme huisjes zoals in de grote ketenparken, maar een potpourri aan bouwstijlen: luxueuze stacaravans, uit natuursteen opgetrokken bungalows, villa’s met rietendaken. Parc Patersven was de droom van elke toekomstige huiseigenaar: een betaalbaar huisje naar eigen ontwerp, op privé grond, in de vrije natuur. Inmiddels is het park, ooit het domein van mediterende paters, verworden tot een broeinest van problemen. Ruzies tussen eigenaren en beheerder, arbeidsmigranten en Nederlandse bewoners, gesteggel over permanente bewoning en de plannen om van het park een woonkern van de gemeente Zundert te maken, zetten het park onder hoogspanning.

‘Zie je dat? Overal hondenstront in de tuin.’ Peter ijsbeert door zijn voortuin op en neer, langs een groot Te Koop bord. ‘Het is hier een verloederde bende, en niemand die er iets aan doet.’ Ooit als recreatievijver opgezet door de paters, veranderde Patersven eind jaren negentig in een bungalowpark. Peter was in 1998 een van de eerste die een kavel kocht. De eerste jaren pendelen hij en zijn vrouw tussen hun vaste woonadres in Vlaardingen en hun ruimopgezette vakantiewoning. Toen Peter in 2000 in de WAO kwam verhuisden ze voorgoed naar Patersven. Nu wil Peter zo snel mogelijk weg.

‘Sinds een paar jaar zit het hier vol met Polen,’vertelt Peter en rolt nog een shagje. ‘Het is een verschrikking om daar tussen te zitten hoor, die trekken zich nergens wat van aan. We hebben de televisie erbij gehaald, de politiek, maar niemand doet iets. Het is gewoon een vrijstaat hier: drugs, drank, geluidsoverlast, hard rijden, het is niet te filmen. En de politie doet niets, want het is privéterrein.’

De grote boosdoener volgens Peter: bedrijven zoals Flex-in en Exotic Green, uitzendbureaus die hun werknemers uit Polen en Roemenië in de omgeving inzetten en op Patersven huisvesten. Peter neemt een diepe haal van zijn shagje. ‘Terroristen zijn het, met zijn tienen in een huisje, wagens die af en aanrijden, keiharde muziek. Die bedrijven interesseert het geen ene moer, en de beheerder doet er ook niets aan. Ze zien hier allemaal dollartekens. Ja toch?’

Polen en Pensionados, het blijkt een slechte combinatie. Het overgrote deel van de Nederlandse bewoners hoopte hier in alle rust van de oude dag te kunnen genieten. Voor de pensionados was een vrijstaand huis in dorp of stad onbereikbaar, op Patersven konden zij zich voor het eerst huiseigenaar noemen. Permanente bewoning op het park is officieel verboden, maar niemand die het controleerde. ‘De gemeente heeft nog weleens controles uitgevoerd, maar dat kostte tienduizenden euro’s. Als je wilt bewijzen dat iemand hier permanent woont moet je dag en nacht controleren, dat is niet te doen,’ vertelt Jan, net als Peter permanent woonachtig op het park. ‘Ja, en toen heeft de gemeente het maar gedoogd.’

Niet alleen op Patersven, ook in andere recreatieparken in Nederland woedt al jaren een strijd over permanente bewoning van recreatiewoningen. Om tot een oplossing te komen kwam de minister van VROM in oktober 2003 met een beleidsbrief waarmin de mogelijkheden voor het legaliseren van permanente bewoning (eenmalig) werden verruimd. Eind 2004 koos de gemeente Zundert voor legalisering. Patersven werd daarmee een pilot project van VROM.

Een recreatiepark in een woonkern veranderen bleek echter niet zo eenvoudig. Het bestemmingsplan moet worden gewijzigd, de infrastructuur moet op de schop, woningen moeten aan andere voorwaarden voldoen. Provincie, gemeente, beheerder en bewoners kwamen wederom met elkaar in de knoop.

Maar zomer 2009 lijkt er dan eindelijk een doorbraak in de impasse te komen. De eigenaren zijn het bijna unaniem met elkaar eens: per 1 september zal WOM (de Wijk Ontwikkelings Maatschappij) het recreatiepark klaarstomen voor de transformatie naar een reguliere woonwijk. Eerste missie: het herstellen van de orde en veiligheid.

Maar voor Peter heeft het allemaal lang genoeg geduurd. Zodra de koop gesloten is gaat hij terug naar Vlaardingen. ‘Er wordt al jaren over gepraat, maar zonder resultaat. Voordat het zover is, zijn we 10 jaar verder, daar heb ik geen zin in meer.’ Hij wijst uit het raam naar zijn Poolse buren. ‘Ik hou het hier geen dag langer uit.’

Tekst: Eefje Blankevoort


Het Beloofde Land Hoenderloo


Het Beloofde Land

Het Beloofde Land is een samenwerkingsproject van Eefje Blankevoort, Sara Kolster en Suzanne Valkenburg.

Midden in de natuur, tussen sportvelden en stadsranden, verrijst een nieuwe soort stedelijke omgeving. Een plek die oorspronkelijk bedoeld was voor vrije tijd en ontspanning dijt uit tot een flexibele woningvoorraad die een bont gezelschap van onderdak voorziet. Of het nu een Afrikaanse atleet, Poolse arbeider, vreemdeling of gescheiden man is, ze vinden er allen een tijdelijk thuis.

Ooit was dit een vakantiepark. Een plek waar de verzuilde werknemer zich oplaadde voor de werkweek die kwam. Nu heeft de toerist plaatsgemaakt voor een nieuw type bewoner: één die geen vakantie viert, maar juist zijn alledaags bestaan leidt.

Een portret van vijf toekomstige steden en haar bewoners.


Hoenderloo; studeren in het groen

Kou-wolkjes blazend fietst Djalal traag door het winterse landschap, zijn muts ver over de oren getrokken. Het gure Hollandse winterweer is afzien voor een jongen uit Benin, zegt hij lachend. Een gezin met kinderwagen en opgewonden kwispelende hond loopt langs. ‘Ik zie hier veel mensen komen genieten van de frisse lucht, de natuur. Ze houden van wandelen met honden. Erg interessant.’ Djalal stapt behoedzaam van zijn fiets, haalt een stapel boeken onder zijn snelbinders vandaan en duikt dan snel huisje 13 in. Uit de schoorsteen dwarrelt lichtgrijze rook de loden lucht tegemoet.

‘Ik zie ze bijna nooit, alleen als ze muntjes komen halen voor de wasserette. Volgens mij studeren ze alleen maar.’ Last van feestende studenten die vakantiehuisjes afbreken en mid-weekende gezinnen van hun nachtrust beroven, heeft de receptioniste aan de balie van Landall Greenparcs, Miggelenberg duidelijk niet. Zo’n honderd bungalows worden er tijdelijk bewoond door studenten uit de hele wereld. In de stad is voor hen geen woonruimte en dus worden ze elke dag met pendelbussen van het idyllische, maar afgelegen park naar de universiteit gebracht.

Onderwijsbestuurders benadrukken het belang van internationalisering. Met zo’n dertig procent van de 2500 studenten aan de materopleidingen en ongeveer de helft van de promovendi van buiten Nederland, is de Universiteit van Wageningen een lichtend voorbeeld. Maar, net als in veel andere steden, is er te weinig woonruimte voor de buitenlandse studenten.

Frank Nonhebel is travelspecialist en reisagent. Twee jaar geleden werd hij benaderd door Wageningse ambtenaren voor een oplossing van het woningtekort. ‘Overal waar studenten zitten, is er een tekort aan woningen,’ vertelt hij in de brasserie van het park. ‘Eerste en tweedejaars studenten in Wageningen kunnen nauwelijks een kamer vinden, voor de buitenlandse studenten zijn de eerste maanden vaak geen kamers beschikbaar. Nederlandse studenten moeten het zelf oplossen, de buitenlandse studenten, daar zorg ik nu voor.’

De studenten delen hun bungalow met drie tot zes huisgenoten. Ze hebben toegang tot alle faciliteiten van het park, inclusief tropisch zwemparadijs, en hebben van de universiteit een fiets te leen gekregen. Viermaal daags kunnen ze met een pendelbus van park naar universiteit en terug. ‘Ze hebben hier meer faciliteiten dan in de meeste studentenhuizen,’zegt Nonhebel. ‘Voor de universiteit is het ook een uitkomst: het kost maar een tientje per nacht, dat is een stuk goedkoper dan huisvesting in hotels of hostels.’ En natuurlijk is het ook interessant voor het vakantiepark. ‘In de herfst- en wintermaanden zijn vakantieparken altijd onderbezet. Nu zijn ze maandenlang verzekerd van fulltime verhuur. Parken richten zich steeds vaker op niet-recreanten; arbeidsmigranten, wooncorporaties die tijdens renovatieprojecten bewoners onderbrengen, medisch toeristen uit het Midden-Oosten, er zit van alles in dit soort parken.'

Toch is het niet de bedoeling dat de studenten hier het hele jaar verblijven. Gemiddeld wonen ze anderhalve maand in het bungalowpark voordat ze doorstromen naar studentenhuisvesting in Wageningen. ‘Sommigen zouden liever hier blijven, ze genieten van de rust. Anderen willen juist zo snel mogelijk in het studentenleven van Wageningen duiken.’

Buiten leggen de eerste dikke vlokken sneeuw een zacht tapijt. Het park lijkt verlaten, alleen de rookpluimen die uit de identieke huisjes opstijgen verraadt leven. Schel vogelgekras weerkaatst tegen de kale bomen, in de verte roept een kind om haar vader. Aarzelend gaat de deur van huisje 15 op een kier. Met zijn kraag hoog opgetrokken zet Abebe een voorzichtige stap naar buiten. De verse sneeuw kraakt onder zijn laarzen. ‘Dus dit is sneeuw,’constateert hij droogjes en stapt snel weer terug het huisje in. Abebe Gumataw (35) en Magule Temesgen (26) uit Ethiopië delen hun bungalow met drie andere jongens uit Afrika. Ze doen beiden als PHD studenten onderzoek aan de universiteit; Abebe specialiseert zich in de kweek van ananassen, Magule in aardappelen. De promovendi zitten met hun laptop op schoot in de IKEA gemeubileerde woonkamer. Op de achtergrond klinkt zachtjes Ethiopische muziek. Twee uit hout gesneden giraffes en de Ethiopische vlag sieren het tv meubel.

‘We wisten niet waar we terecht zouden komen. Maar toen ik hoorde dat we op een vakantiepark zouden gaan wonen was ik nogal verbaasd,’ zegt Abebe. ‘Het zijn comfortabele woningen, maar recreatie en studeren gaan niet echt samen.’ Magule vindt de omgeving juist inspirerend. ‘Ik wandel graag tussen het studeren door en geniet van de natuur. Alleen het feit dat we zelf moeten koken vind ik een groot minpunt.’

Klappertandend stapt de goedlachse Djalal de bungalow binnen en slaat Abebe en Magule vriendschappelijk op de schouders. Djalal heeft het prima naar zijn zin op het park. Om zijn afmattende studiesessies te onderbreken, gaat hij graag op bezoek bij zijn medestudenten. ‘Iedereen woont vlakbij elkaar, zo leer je makkelijk mensen kennen. Amerikanen, Russen, Spanjaarden, en vooral Afrikanen heb ik al gesproken,’ vertelt Djalal terwijl hij water op zet voor de thee. ‘Doordeweeks kijken we samen voetbal, of studeren we, maar in het weekend houden we ook wel eens een feestje.’ Hij maakt een paar swingende bewegingen. ‘Dan nodig ik leuke mensen uit in Bungalow 13 en zorgen we voor een gezellige tijd.’ Hij lacht breeduit. ‘Zeker als er leuke ladies zijn vergeet je dan de studie even helemaal.’

Tekst: Eefje Blankevoort


















Het Beloofde Land Jachthoorn

Het Beloofde Land

Het Beloofde Land is een samenwerkingsproject van Eefje Blankevoort, Sara Kolster en Suzanne Valkenburg.

Midden in de natuur, tussen sportvelden en stadsranden, verrijst een nieuwe soort stedelijke omgeving. Een plek die oorspronkelijk bedoeld was voor vrije tijd en ontspanning dijt uit tot een flexibele woningvoorraad die een bont gezelschap van onderdak voorziet. Of het nu een Afrikaanse atleet, Poolse arbeider, vreemdeling of gescheiden man is, ze vinden er allen een tijdelijk thuis.

Ooit was dit een vakantiepark. Een plek waar de verzuilde werknemer zich oplaadde voor de werkweek die kwam. Nu heeft de toerist plaatsgemaakt voor een nieuw type bewoner: één die geen vakantie viert, maar juist zijn alledaags bestaan leidt.

Een portret van vijf toekomstige steden en haar bewoners.


De Jachthoorn; rennen voor geld

Drie paar witte sportschoenen blinken in het smalle halletje van de luxe chalet 341. Op het fornuis staat de lunch zachtjes te pruttelen. Geen aardappelen en suddervlees, maar Ugali een stevige maaltijd van maïs en melk. Vanuit de huiskamer klinkt vrolijke muziek in een vreemde taal. Drie boomlange, magere vrouwen zitten onderuit gezakt op de grote vijfzits bank. Ze kijken gebiologeerd naar de dvd van een vrolijke gospelzanger in kleurrijke gewaden. De editor heeft zichtbaar plezier gehad met de special effects; de zanger zweeft voor een kerk, boven een graspol, tussen een groep fans. De dvd is een van de weinige persoonlijke bezittingen die de bewoners hebben meegenomen uit thuisland Kenia.

Caroline, Lydia en Joan verblijven ongeveer een maand op camping de Huifkar, middenin het recreatiehart van Nederland de Hoge Veluwe. Het marathonseizoen is net begonnen en de Keniaanse atleten zullen de komende weken onder andere tijdens de marathons in Eindhoven en Zwolle aan de start staan. Caroline heeft de overwinning op de Utrechtse marathon al op haar naam staan. Ook op de nabijgelegen campings de Jachthoorn en Aeckersate verblijven Keniaanse atleten in vakantiehuisjes. Atletenmanager Gerard van Veen haalt de Kenianen voor een paar weken over naar Nederland. ‘Ze lopen allemaal zo’n drie of vier marathons in een paar weken tijd, dan is het handiger als ze hier blijven.’

Wat begon als een hobby groeide uit tot een drukke professie. Op camping Ackersate, eigendom van zijn schoonfamilie, organiseerde Van Veen begin jaren tachtig een campingloopje. Al snel veranderde het lokale evenement in een wedstrijd met een groot deelnemersveld. Van Veen had een goede baan als manager van een woningcorporatie, maar haalde meer inspiratie uit de sport. Toen de echtgenoot van topatlete Lorna Kiplagat hem halverwege de jaren negentig polste voor een functie als atletentrainer was Van Veen snel om. Inmiddels is hij een volleerd talentenscout en manager. ‘Ik krijg tientallen mails per week van jongens en meisjes die in Europa willen lopen, maar niet iedereen heeft de vereiste kwaliteit. Ik heb gelukkig een goede informant in Kenia. Als het niets is zeg ik: laat maar lekker lopen.’ Manager van Veen schiet de vliegtickets voor, regelt de woonruimte en zorgt dat de atleten hun trainingsschema ontvangen. Na aftrek van onkosten houdt hij 15 procent van het start- en prijzengeld in.

Het is rustig op camping de Huifkar. Een recreant maakt zijn auto schoon, een ouder echtpaar snoeit de heg, een hond wordt uitgelaten. Ondertussen maken de atletes zich op voor de training. ‘We staan elke ochtend vroeg op, doen een snelheidstraining van een uur, relaxen, maken de lunch klaar, relaxen, doen nog een training van een uur, relaxen, eten ons avondmaal en gaan dan vroeg naar bed,’ vertelt Caroline.

Elke dag trainen de vrouwen in de bossen rond de camping. ‘Goed voor straatraces, maar minder voor crosscountry,’ vertelt Joan. ‘Het is hier te plat. Kenia is heuvelachtig, dat is beter voor de training.’ Ze is voor de tweede keer in Nederland en het bevalt goed. ´We wonen fijn, de races zijn goed georganiseerd, het prijzengeld is hoog.’ Veel van de atleten gaan met ongeveer duizend euro naar huis, een astronomisch bedrag vergeleken bij het gemiddeld Keniaans maandsalaris van zo’n 60 euro. ‘Ik kan mijn familie er goed van onderhouden,’vertelt Lydia, moeder van een dochter van acht. Rennen, dat doen de vrouwen al hun hele leven. ´Mijn moeder was heel snel,´ vertelt Joan, ´toen ik veertien was wilde ik het hardlopen ook eens proberen. Ik bleek talent te hebben.´ Joan rent inmiddels vijftien jaar. ‘Ik kan mijn familie er mee helpen, ze zijn heel trots op me. En als ik te oud word om te rennen kan ik met het prijzengeld een zaakje opzetten.’ Thuis in Kenia verbouwt Joan met haar familie maïs op een klein stukje grond. ‘Ik wil graag zakenvrouw worden; onze maïs en maïsproducten in een eigen winkel gaan verkopen.’ Maar zover is het nog niet. Eerst verschijnt ze nog aan de start in Hilversum, Zwitsersloot en Zwolle.

Atletenmanager Gerard van Veen heeft nieuwe, hagelwitte sportschoenen meegenomen. ‘Nieuwe sponsors, nieuwe schoenen,’ zegt hij grinnikend. De drie vrouwen schieten in hun trainingspakken en trekken de nieuwe schoenen aan. Rustig stappen ze het huisje uit en wandelen naar de weg. Ze gaan warm gekleed voor de tijd van het jaar. ‘Het is hier winter!’zegt Caroline en wijst op de donkere wolken. Precies tegelijkertijd beginnen ze te dribbelen, voeren het tempo rustig op en verdwijnen dan binnen enkele minuten uit het zicht.

Tekst: Eefje Blankevoort

Truckers Paradise



Truckers Paradise


A photographic road movie.

For the past two years I've been working on my photo series Truckers Paradise. For this project I travelled along with lorry drivers on international runs. My project began as a documentary on the long-haul trucker and the world of international transport. Gradually my research shifted to a more personal vision on the subject. During my trips with them, the romance of a mobile existence and the motorway gradually became more important than documentary research on the lorry drivers themselves. En route I was amazed at how these men live; always rushed to deliver their cargo on time and under the pressures of their job, the endless time away from home, the many rules and laws. My personal experiences with the truckers' world and the drivers themselves are contradictory. On the one hand these men work an exhausting schedule, with a workweek of about 80 hours for a minimum income. On the other hand, they experience their work as freedom, and by their own account live for the motorway. The romantic sense of being 'On The Road' became the theme of my series. The 'little paradise', the cab, became the starting point for my photography. Beginning there, I take you, the viewer, along for the ride.

Truckers Paradise is not fiction. It is the world of motorway culture. The trip is defined by the lorry driver and the route of the cargo. It is a hidden world that exists only in the vicinity of the driver. The motorway culture that I depict is a very specific world, concentrating on the long-haul trucker. One could say it is a subculture within the motorway culture.

My photographic vision is that of a visual artist. In order to discover the world of the motorway and the lorry driver I have chosen a documentary strategy. The images move between the cab, the road that lies before us and the various lay-bys and meeting places along the motorways. The series is constructed like a road movie in which the photos function like film stills. In order to enhance the sense of travelling, I have opted for the aesthetic of the road movie. The cinematic character of the photographs, and the search for circumstances that refer to what has happened or might still happen tempt one to create an associative story.

The romance of being on the road, of the solitude but at the same time the desire for freedom, is emphasised because the road is empty in my pictures. Being under way is a metaphor for life itself. It is an ode to the romance of the motorway culture.

Suzanne Valkenburg, June 2008

She loved driving around


She loved driving around


In my apparently timeless sequence, I made a portrait of an Iranian woman I met during my stay in Tehran.

Suzanne Valkenburg, February 2008

Encounters of Istanbul


Encounters of Istanbul


In my project 'Encounters of Istanbul', I have explored the fringes of the city.
I have searched for places where the motorways are encroaching on the city.

Suzanne Valkenburg, September 2007

Frietje Sociaal


'Mensen gaan naar de snackbar om het gemakkelijke hapje, wat gezien kan worden als een echte verkorte samenvatting van de maaltijd van vroeger; een oppervlakkig en vrijblijvend praatje met een toevallige kennis waarvan je alleen de voornaam kent — en dat alles zonder de formele tafelmanieren van volwassenen.'
(1)

Deze fotoserie is in samenwerking met Kisten van Gorkum tot stand gekomen. Zij heeft voor haar afstuderen aan de Universiteit van Wageningen de sociale waarde van de snackbar onderzocht. Het onderzoek en de fotografie zijn gebundeld in de publicatie 'Frietje Sociaal, een verkennende studie naar de sociale waarde van de snackbar.' (2)

Suzanne Valkenburg, Augustus 2006


1. Bron: Zuiderveld, U (1995), Snelle hap. De geschiedenis
van de Nederlandse cafetaria- en fastfoodsector.

2. Voor meer informatie: Kirsten van Gorkum, 'Frietje Sociaal, een verkennende studie naar de sociale waarde van de snackbar',
Oosterbeek 2006

De etende Mens


De etende Mens


"Ik vraag mij af hoe de realiteit van de hedendaagse consumptiemaatschappij is en registreer deze" ...

Suzanne Valkenburg (Arnhem 1981) studeerde in 2002 af op fotografie in de richting Vrije Kunst aan de Hogeschool voor de Kunsten Arnhem. Sindsdien houdt zij zich vanuit haar persoonlijke fascinatie bezig met het thema eten. Haar fotoserie 'Platitudes in Tafelen' uit 2003/04 vormde de aanleiding tot 'De etende Mens', waarvoor zij in 2005 een Startstipendium heeft ontvangen van het Fonds voor Beeldende Kunst en Bouwkunst te Amsterdam. Valkenburg beschouwt dit project als een visueel en inhoudelijk onderzoek naar de etende mens en zijn omgeving. In dat kader heeft zij het afgelopen jaar evenementen en festivals in binnen-
en buitenland bezocht om haar onderwerp in het wild te schieten.
Het resultaat is een serie smakelijke foto’s over culinaire low culture.

Het zijn glossy foto’s, ogenschijnlijk snapshots, boordevol details. Valkenburg registreert de 'platte werkelijkheid'. Objectief maar op de huid. Op het eerste gezicht humoristisch, hebben deze beelden vaak een wat wrange nasmaak. Zij tonen het massale en bovenal banale van de hedendaagse westerse consumptiecultuur. Haar foto’s zijn echter meer dan een kritische knipoog naar de wereld van leisure en fast food. Valkenburg toont de condition humaine. Eten geldt als eerste levensbehoefte, maar nu de mensheid het stadium van jagen en verzamelen voorbij is, vult zij de leegheid van het bestaan met zoveel mogelijk kilocalorieën.

Valkenburg portretteert ongegeneerd de menselijke soort in al haar platvloersheid. Deze benadering heeft overeenkomsten met de visie van de beroemde Britse Magnumfotograaf Martin Parr (1952), die het mensdom tot zijn onderwerp heeft en een van Valkenburgs voorbeelden vormt. Zij zet zich ook bewust uiteen met de kunstgeschiedenis. Van de druiven van Apelles tot de aardappeleters van Van Gogh: eten en eters kent de kunst in overvloed. Specifieke inspiratiebronnen zijn Pieter Bruegel de Oude (c.1530-1569) en Jan Steen (1626-1679), schilders van burleske scènes met morele implicaties. Een schitterend voorbeeld in het werk van Suzanne Valkenburg is de foto van een caravan op de manifestatie All American Wheels in het Brabantse Asten-Heusden.
Een verdord weiland onder een strak blauwe hemel, op de voorgrond een tweetal tuttige schemerlampen, een plastic klapstoel en een hondenmand. Centraal staat een zwart gespoten caravan met vlammende tongen en een bordje achter het raam: WILL FUCK FOR FOOD. De caravan wordt een eigentijdse versie van de laatmiddeleeuwse 'Hooiwagen'. Cocon en crypte tegelijk omspant hij leven en dood. In de tussentijd houdt de mens zich ledig met het najagen van genot. Vanitas vanitatum et omnia vanitas.

Ton Schulte, kunsthistoricus

Platitudes in tafelen


Platitudes in tafelen, 2003/04

In Memoriam


In Memoriam, 2004

Panorama


Panorama, 2002

De wandelaar


De wandelaar, 2002

Assignments

Bar Florian

Interieur Bar Florian

In opdracht van Bar Florian, Arnhem

Jones

Jones

In 1988 openden Judith ter Haar en Gerhard Harmsen de deuren van Jones. Vijf jaar later vestigde Jones zich in een oude drukkerij in de Arnhemse binnenstad. Toen Jean Paul Gaultier en Diesel nog onbekend waren in Nederland, haalde Jones ze al naar Arnhem. Jones maakt nog steeds nieuwe en eigenzinnige keuzes. Die zie je terug in de aandacht voor vernieuwende ontwerpers, met oog voor duurzame kwaliteit en gevoel voor ambacht en filosofie.

Een overzicht in vogelvlucht van presentaties en de bijzondere inrichting van de winkel.

In opdracht van Judith ter Haar 2011 - 2013

Weltevree, The Collection

Weltevree, The Collection

Photography assignment for Weltevree, a Dutch product label founded by Floris Schoonderbeek and Dick van Hoff.

To challenge, to question and to experience intensely are the standards for Weltevree. In what way can a product influence the experience of an environment, or encourage a startling new notion of the way it can be used?

Hereby an overview of the collection of Weltevree.

More info at www.weltevree.info

Suzanne Valkenburg

Table Manners

Table Manners

Arco Table Manners Dinner @ IMM 2013 Keulen
Assigment by Jeroen van Werven

Fun Food

Fun Food

In opdracht van Nick Twaalfhoven en Jeroen van Werven
Ardennen (België, 2012)


Noord West Thuis Best?

‘Noord West Thuis Best?’’

Noord West Thuis Best? is een community-art project in samenwerking met Kunst in de Wijk (Nijmegen). Deze serie foto’s heb ik gemaakt van de bewoners van Nijmegen Noord. Met de vraag: Wat is Thuis Best in Noord? ben ik op pad gegaan. Ik heb oude Lentenaren, ouders met jonge kinderen, ondernemers, forenzen, oude rotten en moedige pioniers ontmoet. Iedereen met zijn eigen verhaal en eigen redenen om hier te wonen. Verhalen over werk, vrije tijd, nieuwbouwwoningen, maar ook over de liefde, geboorte en de dood. Wat was, is en wordt: samen vertellen deze foto’s het verhaal van de bewoners van de Waalsprong.

De fototentoonstelling was in een van de laatste kassen van Lent te zien. Naast mijn foto’s worden ook foto’s gepresenteerd van jongeren uit de soos in Lent. Met hen heb ik een fotografieworkshop gehouden en bewoners Xandra Cartens, Nico Nijenhuis, Els Mientjes, Charles Remers, Toon de Vos en Bram Zegger weten te strikken voor deelname aan dit mooie project. Zij hebben hun leefomgeving gefotografeerd en ook door hun ogen kijken we mee naar een kleurrijk gebied in ontwikkeling. Noord West op zijn Best!

Meer informatie is te vinden op www.nwtb.kunstindewijk.nu

Erfgoed Vrijwilligers

Erfgoed Vrijwilligers

Fotografie 'Erfgoed Vrijwilligers'

In opdracht van EDU -ART, cultuur educatie Gelderland

Locaties; Fort Asperen, De Oude Molen te Wijchen, Museum Tweestromenland en Oudheidkundige Vereniging Zuwent.


Arnhem Coming Soon

Arnhem Coming Soon

Fotografie Arnhem Coming Soon - The Store#

Arnhem Coming Soon is een bijzondere fashion & design winkel die zich volledig richt op Nederlandse ontwerpers.

In opdracht van Arnhem Coming Soon

Architecture Objects

Architecture Objects

Fotografie Architecure Objects

Locatie: Batatviaplein, Bataviastad

In opdracht van Schipper Bosch Vastgoed B.V. Amersfoort

Under Construction


'Under Construction'

Fotografie van het Poortgebouw van Industrie Park Kleefse Waard te Arnhem.

Het ontwerp van het gebouw is gemaakt door NL Architects.

In opdracht van Schipper Bosch facility services B.V.

Industriepark Kleefse Waard

Industriepark Kleefse Waard

Industriepark Kleefse Waard onderneemt en vernieuwt. En daar hoort nieuwe fotografie bij!

In opdracht van Industriepark Kleefse Waard facility services, Arnhem.

Modeaccesoires

Special Edition Modeaccessoires

In opdracht van OMOS, Arnhem

Het thema Amber van de Arnhem Mode Biennale 2011 inspireerde Arnhem Coming Soon om vier ontwerpers opdracht te geven voor de ontwikkeling van even zoveel modeaccessoires. Paula Arntzen, Mirte Engelhard, Annelou van Griensven en José Smits ontwierpen een 'special edition' van sieraden die tijdens dit mode evenement verkocht zullen worden in Cooming Soon, Arnhem.

De ontwikkeling van de 'special editon modeaccessoires' is een project in het kader van het programma Open Minds Opens Sources (OMOS) georganiseerd door ARCCI (Arnhems Centrum voor Creatieve Economie en Innovatie van de hogescholen ArtEZ en HAN).

Studio Amber

Studio Amber

Photography assignment by artists’ collective Suze May Sho. In collaboration with Masha Matijevic.

Suze May Sho has designed an installation that offers the inhabitants of Arnhem an opportunity to discover their own personal relationships with fashion. For this purpose, a popup photo studio will be erected in the centre of Arnhem. Photographed against backdrops of their choosing, designed by leading Dutch artists, people will be invited to create their own fashionable alter egos with the help of stylists, hair and makeup artists, and photographers. The resulting portraits will be displayed on billboards throughout the city, bridging the gap between reality and the universe called fashion. For a few days this experience is accessible to everyone as you will be able to book an appointment in the studio.
A shopping and exhibition route, featuring popup stores from the likes of Ra (Antwerp, Belgium), will offer you the chance to experience the intimate relationship between fashion and the city in a close and personal way.

Part of Arnhem Mode Biennale 2011

More info: www.http://www.arnhemmodebiennale.com/en/2011/studio-amber



Best Practice # Excellente # E-Cultuur

Best Practice
#Excellente #E-Cultuur

In opdracht van Virtueel Platform (Amsterdam, Netherlands-2011)

Kunst en cultuur zijn in hoog tempo aan het transformeren, invloeden vanuit de media en digitalisering resulteren in uitvindingen, versmeltingen van disciplines en nieuwe vragen over presenteren en informeren. Beste Practice inspireert en refereert aan deze elektronische culturele revolutie waar we midden in zitten. Een bloemlezing voor de uitvinders, de zoekenden en liefhebbers met ontwikkelingen en vraagstukken in de digitale cultuur. Best Practice laat zien en onderzoekt hoe kunstenaars, ontwerpers, gamebedrijven, mediamakers, architecten, musea en andere culturele instellingen gebruik maken van nieuwe mogelijkheden die zijn ontstaan door versmelting van het digitale domein met fysieke ruimte. In Best Practice worden voorbeelden getoond om te inspireren, maar plaatsen de artikelen specifieke trends en hun invloed op cultuur en maatschappij in een context.

Aan mij de eer om de artikelen en projecten te visualiseren en in beeld toegankelijk te maken. Deze beelden zijn opgenomen in het boek te downloaden op:

Virtueelplatform.nl/bestpractice_boek


Schipper Roel

'Schipper Roel en zijn Lydia'

Photography assignment by Paleis Zuideinde Communicatie, Amsterdam

Photography for the new website NPRC ( (Dutch Private Rhine Shipping Centre Association), 'A word from the Captain'

More info and the whole article;
http://www.nprc.nl/en/node/14214


Gast Gast Geber

'Gast Gast Geber'

Photography assignment by Judith Ter Haar, curator for the Pop-Up Store 'Gast Gast Geber'.

Location; Zollverein (Essen, Germany) during Ruhr 2010

De gedeelde stad

De gedeelde stad


Arnhem is een gedeelde stad in dubbel opzicht. De Rijn deelt de stad op in noord en zuid, die als twee verschillende stedenbouwkundige entiteiten worden ervaren. Bovendien loopt er een kloof door de stad tussen arm en rijk, ‘kak’ en ‘aso’. CASA heeft in het najaar een workshop georganiseerd om deze stedelijke en sociale tweedeling te onderzoeken. Mede hierdoor scoort Arnhem al jaren bijzonder hoog op de verkeerde lijstjes. Onze conclusie was dat het hoog tijd werd voor een kritisch en creatief zelfonderzoek van binnenuit. Aan de hand van de thema’s ‘grenzen’, ‘verbindingen’, ‘eenheid’ en ‘diversiteit’ werden de deelnemers — een mix van creatieve professionals — uitgedaagd om vrijdenkend tot oplossingen of ingrepen te komen voor de ‘gedeelde stad’.

De inspirerende ideeën en visies die hieruit voortkwamen zijn uitgegeven in de gelijknamige CASA-publicatie. Hierin staan bovendien een historische inleiding op het thema, de Alternatieve Atlas van Arnhem, een beeldessay van fotografe Suzanne Valkenburg en een nabeschouwing van Ton Verstegen. Het resultaat is een fraai en interessant document in navolging van de publicaties Arnhem am Rhein (2007) en De Achtertuin van Arnhem (2008).

Als de worstjes maar duimdik zijn

'Als de worstjes maar duimdik zijn'

Photography assignment for Weltevree, a Dutch product label founded by Floris Schoonderbeek and Dick van Hoff.

Weltevree develops and produces authentic products for the living enverironment. I work on regular base with Weltevree, to make the visual identity of this label and his products. The book 'Als de worstjes maar duimdik zijn' was presented and at the Salone del Mobile in Milan (2010).

Review;

With the Outdoor-oven, Weltevree shifts the activity of cooking out-of-doors. The desire to prolong the outdoor-season and to be able to experience the enjoyment of food and outdoor-living throughout the entire year, makes Weltevree present outdoor cooking. The action and quality of outdoor cooking is presented by means of a cookbook that was especially made for the Outdoor-oven of Dick van Hoff. Because of his mentality towards cooking and his quality in cooking and product preferences, Weltevree collaborated on this project with Chef Jeroen van Werven (Restaurant Look, Arnhem). This cookbook is also a means to explore new ways to display the Weltevree collection in new environments like bookstores.

Slagen op het aambeeld

'Slagen op het aambeeld'
Van smid tot industrieel metaalbewerker in de historische stad Oss

In opdracht van Het Hooghuis (locatie Oss Zuid) heb ik de fotografie geleverd voor het boek 'Slagen op het aambeeld'. Deze uitgave is gemaakt in het kader van het 100-jarig beroepsonderwijs in Oss.


Shaping Heritage

Shaping Heritage
we share — thoughts — memories — crafts — food

Photography assignment by Judith ter Haar

Op uitnodiging van Piet Paris, artistiek leider van de arnhem mode biënnale 2009, heeft Judith ter Haar als gast curator een concept ontworpen dat de sociale en filosofische kant raakt van mode en vormgeving in de ruimste zin van het woord.
Mode als een monocle die nieuwe behoeften en maatschappelijke bewegingen blootlegt. Het delen en doorgeven van persoonlijk erfgoed staat centraal en vormt de rode draad van de 4 workshops die plaats vinden in de binnentuin van Coming Soon.
Herinneringen, vakmanschap, ideeën, en eten worden gedeeld en doorgegeven. Elke workshop speelt zich af rondom een tafel waaraan steeds een 30 tal mensen, bestaande uit vormgevers, ambachtslieden, mentoren, studenten en vrienden plaats nemen. Per workshop heeft Judith een ontwerper(s) uitgenodigd om samen met de genodigden een gedekte tafel vorm te geven. Voedsel vormt een essentieel onderdeel van de workshops en wordt ter plekke bereid door Jeroen van Werven. Het ontstane werk per workshop vormt telkens de inspiratie voor de volgende workshop. Het werk wordt letterlijk doorgegeven en gebruikt door een volgende groep mensen die aan het ontwerp verder werken.
Uiteindelijk zal er een 'gesamtkunstwerk' ontstaan waarin 240 handen zichtbaar zijn.

Weltevree, The Book

Weltevree, The Book

Photography assignment for Weltevree, a Dutch product label founded by Floris Schoonderbeek and Dick van Hoff.

Weltevree develops and produces authentic products for the living enverironment. I was asked to make the visual identity of this label and his products. It was presented in a book and at the Salone del Mobile in Milan 2009.

More info at www.weltevree.info

Suzanne Valkenburg

Case Study Parkway N340

De Hessenweg als ontginningslijn.

Voor de Provincie Overijssel heb ik in samenwerking met Bas Kools in opdracht van Het Instituut, een concept over de herinrichting van N340 ontwikkeld; De Hessenweg als ontginningslijn.

In ons concept zijn we uitgegaan van het positieve uitgangspunt ‘De weg als ontginningslijn’. Vanuit dit idee hebben we onderzocht welke diensten te vinden zijn langs de Hessenweg en wat ze voor elkaar betekenen. Wat ons hierin opviel is dat de diensten samen de identiteit van de Hessenweg vormen, maar tevens ook hun identiteit aan de Hessenweg ontlenen.

Langs de Hessenweg is een grote variatie van diensten te vinden. Onze visie is gebaseerd op de sfeer van deze diensten; zijn ze gebaat bij een landelijk landschap en hebben ze een lokale functie? Of zijn ze gebaat bij een snellere weg met een goede verbinding en een snelle uitstraling?

Om antwoord te vinden op onze vraag hebben we verschillende bedrijven onderzocht. Hieruit zijn twee profielen ontstaan: Het profiel van de Hessenweg en het Profiel van de nieuwe N340. In beeld en tekst geven we aan welke van de bedrijven gebaat zijn bij het Profiel van de Hessenweg en welke bij het Profiel van de nieuwe N340. Voor de bedrijven die aansluiten bij het Profiel van de nieuwe N340 zien we mogelijkheden om zich te vestigen langs een nieuw tracé. In ons schetsontwerp zijn we daarom uitgegaan van een noordelijk gelegen tracé, tussen de huidige Hessenweg en de N377 (een provinciale weg in een zelfde situatie als de Hessenweg) in. In dit schetsontwerp houden we rekening met het bestaande landelijke landschap, de werknemers die uit de omgeving komen en bieden we de bedrijven een snelle weg met functionele in en uitvoegstroken. Hiermee geven we de huidige Hessenweg zijn oorspronkelijke functie terug en creëren we een nieuwe ontginningslijn: de nieuwe N340. Een snelle weg met zijn eigen identiteit.

Suzanne Valkenburg, 2008

Café Restaurant Verheyden

Café Restaurant Verheyden

Fotografie voor de nieuwe munukaart
In opdracht van Café Restaurant Verheyden, Arnhem, 2008

Ommetje Onder Anderen

Ommetje Onder Anderen

In opdracht van kunstenaarsduo Agelink en Huijbers, Delft, 2008

Private Space

Private Space

Particuliere opdracht 'Private Space'.
Identiteit in portret en ruimte, Dieren, 2007

De Tuin van Elden

De Tuin van Elden

Onderzoek naar de sociale waarde van Elden, Elden, 2006
Concept in samenwerking met Sinds1416, grafisch ontwerpers, Arnhem
In opdracht van Kondor Wessels, Rijssen

Industriepark Kleefse Waard

Industriepark Kleefse Waard

Industriepark Kleefse Waard, Arnhem, 2005
In samenwerking met Grafisch Bureau Simons en Boom, Arnhem
In opdracht van Schipper Bosch Vastgoed, Amersfoort

Eetcafé Look

Eetcafé Look

Eetcafé Look, Arnhem, 2002

Publications

Als de worstjes maar duimdik zijn

'Als de worstjes maar duimdik zijn'

Photography assignment for Weltevree, a Dutch product label founded by Floris Schoonderbeek and Dick van Hoff.

Weltevree develops and produces authentic products for the living enverironment. I work on regular base with Weltevree, to make the visual identity of this label and his products. The book 'Als de worstjes maar duimdik zijn' was presented and at the Salone del Mobile in Milan (2010).

Review;

With the Outdoor-oven, Weltevree shifts the activity of cooking out-of-doors. The desire to prolong the outdoor-season and to be able to experience the enjoyment of food and outdoor-living throughout the entire year, makes Weltevree present outdoor cooking. The action and quality of outdoor cooking is presented by means of a cookbook that was especially made for the Outdoor-oven of Dick van Hoff. Because of his mentality towards cooking and his quality in cooking and product preferences, Weltevree collaborated on this project with Chef Jeroen van Werven (Restaurant Look, Arnhem). This cookbook is also a means to explore new ways to display the Weltevree collection in new environments like bookstores.

Publisher/ Uitgever
Weltevree

Chef/ Chef kok
Jeroen van Werven

Graphic design/ Grafisch ontwerp
Accu grafisch vormgevers

Photography/ Fotografie
Suzanne Valkenburg

Material/ Materiaal
Paper and Matchbox ink

Dimensions/ Afmetingen
15 x 19,5 x 1,5 cm

Weight/ Gewicht
Less than 1 kg

Additional/ Overig
Delivered with/ made for the Outdooroven

De gedeelde stad

De gedeelde stad

Arnhem is een gedeelde stad in dubbel opzicht. De Rijn deelt de stad op in noord en zuid, die als twee verschillende stedenbouwkundige entiteiten worden ervaren. Bovendien loopt er een kloof door de stad tussen arm en rijk, ‘kak’ en ‘aso’. CASA heeft in het najaar een workshop georganiseerd om deze stedelijke en sociale tweedeling te onderzoeken. Mede hierdoor scoort Arnhem al jaren bijzonder hoog op de verkeerde lijstjes. Onze conclusie was dat het hoog tijd werd voor een kritisch en creatief zelfonderzoek van binnenuit. Aan de hand van de thema’s ‘grenzen’, ‘verbindingen’, ‘eenheid’ en ‘diversiteit’ werden de deelnemers — een mix van creatieve professionals — uitgedaagd om vrijdenkend tot oplossingen of ingrepen te komen voor de ‘gedeelde stad’.

De inspirerende ideeën en visies die hieruit voortkwamen zijn uitgegeven in de gelijknamige CASA-publicatie. Hierin staan bovendien een historische inleiding op het thema, de Alternatieve Atlas van Arnhem, een beeldessay van fotografe Suzanne Valkenburg en een nabeschouwing van Ton Verstegen. Het resultaat is een fraai en interessant document in navolging van de publicaties Arnhem am Rhein (2007) en De Achtertuin van Arnhem (2008).

Slagen op het aambeeld

'Slagen op het aambeeld'
Van smid tot industrieel metaalbewerker in de historische stad Oss

In opdracht van Het Hooghuis (locatie Oss Zuid) heb ik de fotografie geleverd voor het boek 'Slagen op het aambeeld'. Deze uitgave is gemaakt in het kader van het 100-jarig beroepsonderwijs in Oss.

Weltevree

Weltevree

Photography assignment for Weltevree, a Dutch product label founded by Floris Schoonderbeek and Dick van Hoff.

Weltevree develops and produces authentic products for the living enverironment. I was asked to make the visual identity of this label and his products. It was presented in this book and at the Salone del Mobile in Milan (2009).

More info at www.weltevree.info


Ray

Ray

Eindexamen catalogus Master Photography, Breda (2008)

De beleving van de snelweg

De beleving van de snelweg &
De romantiek van de vrachtwagenchauffeur

Publicatie in eigen beheer, Arnhem (2008)

She loved driving around

She loved driving around

Publicatie in de NRC Next One 3 (2008)

Met Stip

Met Stip

Catalogus van Het Fonds BKVB, Amsterdam (2006)

De bewogen student

De bewogen student

Lustrumboek 20 jarig bestaan Landelijke Studenten Vakbond, Utrecht (2003)

About

Personalia

Suzanne Valkenburg
05-10-1981

Molenbeekstraat 4
6824 AX Arnhem
+31 (0)6 422 70 813

info@suzannevalkenburg.nl
www.suzannevalkenburg.nl
www.beloofdeland.org


Opleidingen

2008-2006 AKV | St. Joost, Master Fotografie, Breda
(Master Degree)

2002-1998 Hogeschool voor de Kunsten Arnhem, Vrije Kunst, Arnhem (Bachelor Degree)

1998-1997 Vooropleiding Hogeschool voor de Kunsten Arnhem


Werkervaring / Projecten


Heden - 2002 Fotograaf, Zelfstandig ondernemer (zzp’er)

Heden Freelance fotograaf Wehkamp

2013-2012 Projectassistent My first Design Collection
In opdracht van Premsela, Nederlands Instituut voor Design en Mode, Amsterdam

2013 - 2012 Fotografie workshops
In opdracht van Pallas Athene College, Ede

2012 Fotografie, bewonersparticipatie en fotografie workshop jongeren Project ‘Noord West Thuis Best?’
In opdracht van Kunst in de Wijk, Nijmegen

2010 - 2008 Concept, fotografie en uitvoering
Project ‘Het Beloofde Land’
In samenwerking met Sara Kolster en Eefje Blankevoort
Locaties / opdrachtgevers: Kunstraum Kreuzberg / Bethanien, Berlin (Germany) en het Nederlands Openluchtmuseum, Arnhem

2008 Concept, fotografie en uitvoering
Project ‘Het Snelweg Museum’
In samenwerking met Stichting G.A.N.G.
Locaties / opdrachtgevers: A1 Partners Hengelo, NAI Rotterdam, Rijkswaterstaat Nederland, Triënnale Gelderland Apeldoorn, Ministerie VROM Den Haag, Museum Hilversum, Dienst Verkeer en Scheepvaart Delft

2008 Case Study Parkway N340
Project ‘De Hessenweg als ontginningslijn’
In samenwerking met Bas Kools
In opdracht van het Instituut, Amsterdam


Opdrachten (selectie)

2013 Fotografie jones @MOBA 2013
In opdracht van jones, Arnhem

2013 Portretfotografie Dick van Hoff
In opdracht van VANHOFFONTWERPEN, Velp (GE)

2013 Fotografie Weltevree Collection ‘Tiles’
In opdracht van Weltevree, Arnhem

2013 Fotografie Bar Florian
In opdracht van Bar Florian, Arnhem

2013 Fotografie tentoonstellingen in het Amsterdam Museum
In opdracht van Raar Ontwerp, Den Haag

2013 Fotografie ‘Table Manners’ @ IMM Keulen 2013
In opdracht van Arco, Winterswijk

2013 Fotografie ‘Pop Up Pizzaria’@ IMM Keulen 2013 In opdracht van Weltevree, Arnhem

2012 Fotografie ‘Amsterdam DNA’ in het Amsterdam Museum
In opdracht van Raar Ontwerp, Den Haag

2012 Fotografie ‘Fun Food’
In opdracht van Nick Twaalfhoven en Jeroen van Werven

2012 Fotografie en Bewonersparticipatie project ‘Noord West Thuis Best?’
In opdracht van Kunst in de Wijk, Nijmegen

2012 Productfotografie en de winkel ‘Arnhem Coming Soon’
In opdracht van Arnhem Coming Soon, Arnhem

2012 Fotografie ‘Erfgoed Vrijwilligers’
In opdracht van EDU- ART Cultuur en Onderwijs, Arnhem

2012 Fotografie ‘Poortgebouw - Under Construction’
In opdracht van Industrie Park Kleefse Waard, Arnhem

2011 Fotografie ‘Portretten medewerkers Schipper Bosch’
In opdracht van Schipper Bosch Vastgoed, Amersfoort

2011 Fotografie ‘Atlas der Nederlandse gemeenten’
In opdracht van Stichting G.A.N.G., Arnhem

2011 Fotografie ‘Omos — Project AMB’
In opdracht van Arcci (Arnhems Centrum voor Creatieve economie en Innovatie) van de hogescholen ArtEZ en HAN, Arnhem

2011 Fotografie ‘Studio Amber’
In opdracht van Suze May Sho en de Mode Biënnale 2011, Arnhem

2011 Fotografie ‘Best Practice #Excellente #E-Cultuur’
In opdracht van Virtueel Platform, Amsterdam

2011 Fotografie ‘Bedrijvigheid, Industrie Park Kleefse Waard facility services’, Arnhem
In opdracht van Industrie Park Kleefse Waard, Arnhem

2011 Fotografie ‘Schipper Roel en zijn Lydia’
In opdracht van Paleis Zuideinde Communicatie, Amsterdam

2010 Fotografie ‘Portretten medewerkers Schipper Bosch’
In opdracht van Schipper Bosch Vastgoed, Amersfoort

2010 Fotografie ‘Duurzame Mobiliteit’
In opdracht van Synergos Communicatie, Haarlem

2010 Fotografie Look-Book ‘Ocean Rider’
In samenwerking met Masha Bakker
In opdracht van Kymare, Arnhem

2010 Fotografie ‘Als de worstjes maar duimdik zijn’
In opdracht van Weltevree, Arnhem

2010 Fotografie ‘Visual Identity Weltevree / 02’
In samenwerking met Sinds 1416 Graphic design & Visual research, Arnhem
In opdracht van Weltevree, Arnhem


Publicaties (selectie)

2013 ‘Connect, Design fora n Emphatic Society’
Foto ‘In Memoriam’
In opdracht van Waag Society, Amsterdam

2012 ‘Erfgoededucatie in Gelderland’
In opdracht van EDU- ART Cultuur en Onderwijs, Arnhem

2011 ‘Best Practice #Excellente #E-Cultuur’
In opdracht van Virtueel Platform, Amsterdam

2011 ‘Daumendick sollten die Würstchen schon sein’
In opdracht van Weltevree, Arnhem

2011 ‘As long as the sausages are thumb-think’
In opdracht van Weltevree, Arnhem

2010 ‘Change Magazine, Duurzame Mobiliteit 2010’
In opdracht van Synergos Communicatie, Haarlem

2010 ‘De gedeelde stad, een verkenning van de stedelijke en sociale tweedeling van de stad Arnhem’
In opdracht van CASA, Centrum voor Architectuur en Stedenbouw, Arnhem

2010 ‘Als de worstjes maar duimdik zijn’
In opdracht van Weltevree, Arnhem

2009 ‘Slagen op het aambeeld’
In opdracht van Het Hooghuis Lyceum, Oss

2009 ‘Weltevree’
In opdracht van Weltevree, Arnhem


Tentoonstellingen

2012 'Apeldoorn Fotostad / GRID 2012' Groepstentoonstelling, Apeldoorn

2011 ‘Kunst op de koffie’
Groepstentoonstelling, Spijkerkwartier, Arnhem

2010 ‘Transient Spaces - The Tourist Syndrome’
Kunstraum Kreuzberg / Bethanien, Berlin (Germany)

2009 ‘Hello — Goodbye’, onderdeel van Made In Arnhem Invites en ‘Vaarwel Vaderland’ van het Nederlands Openluchtmuseum
Groepstentoonstelling, Nederlands Openluchtmuseum, Arnhem

2009 ‘Van Onderlangs tot Paradijs’, onderdeel van Made In Arnhem Invites
Groepstentoonstelling, Showroom Arnhem, Arnhem

2008 ‘Jong Talent In Beeld’
Groepstentoonstelling, Grafisch Lyceum Utrecht, Utrecht
2008 ‘Ray’
Eindexamenexpositie Master Fotografie 2008
Voormalig Nederland Fotomuseum, Rotterdam

2008 ‘Het Snelweg Museum’
Rondreizende tentoonstelling, in samenwerking met Stichting G.A.N.G.
Locaties / opdrachtgevers: A1 Partners Hengelo, NAI Rotterdam, Rijkswaterstaat Nederland, Triënnale Gelderland Apeldoorn, Ministerie VROM Den Haag,
Museum Hilversum, Dienst Verkeer en Scheepvaart Delft

2007 ‘Het Akkoord van Schokland’
Groepstentoonstelling, Schokland

2006 ‘De etende Mens’
Rondreizende solotentoonstelling, Centrum Beeldende Kunst Gelderland Arnhem, Nijmegen, Ede, Apeldoorn, Tiel, Zutphen, Doetinchem

2005 ‘Off-White’
Groepstentoonstelling, Showroom G.A.N.G., Arnhem

2004 ‘Reconstructie’
Groepstentoonstelling, De Melksalon, Arnhem

2004 ‘Maximale Resolutie 2’
Groepstentoonstelling, Centrum Beeldende Kunst
Gelderland, Arnhem

2004 ‘Zomergasten’
Groepstentoonstelling, De Melksalon, Arnhem

2004 ‘Platitudes in tafelen’
Solotentoonstelling, Jones clothing, Arnhem

2004 ‘Zur Ansicht’
Groepstentoonstelling, Artoll-Kunstlabor, Bedburg Hau, Duitsland

2004 ‘In het voorbij gaan’
Solotentoonstelling, Café Verheijden, Arnhem

2003 ‘Argusscoop’
Groepstentoonstelling, Museum het Valkhof, Nijmegen
2003 Expositie Museumcafé
Solotentoonstelling, Museum het Valkhof, Nijmegen

2002 ‘Made in Arnhem’
Groepstentoonstelling, Museum voor Moderne Kunst, Arnhem

2002 Eindexamententoonstelling H.K.A.
Rietveldgebouw, Arnhem

2001 Groepstentoonstelling
Katholieke Universiteit, Nijmegen


Stipendia

2007 Subsidie Hey-Konijn Fonds, Arnhem

2005 Startstipendium Fonds BKVB, Amsterdam

2004 Stimuleringssubsidie Kunstenaars en Co, Amsterdam



Contact


Suzanne Valkenburg

Molenbeekstraat 4
6824 AX Arnhem

T - 06-42 270 813
E - info@suzannevalkenburg.nl